น้องโกดดดดดด

posted on 08 Jan 2008 00:39 by care4me

ไดจ๋า...

 เอาจิงๆนะ รู้สึกช่วงนี้มันสับสนอะ มากๆๆๆๆด้วย แบบว่า ไม่รู้จะมองโลกในแง่ดีหรือแง่ร้ายดีอะ

 

ตอนนี้น้องโกดเราที่เราเอาเรื่องไปบอกแม่ เรื่อง ญ ของมัน แต่คิดดูนะ มันขนาดนัดเจอกันอะ มันมากกว่าที่เราคิดไว้มากอะ เราว่ามันเกินเลยมากๆๆๆๆเเล้วนะ แล้วอีหหหน่อยเราก็ไม่อยู่แล้วอะ เราอยากให้มีคนดูมันอะ เราเป็นห่วง

 

เป็นไงหละ มันโกดเรา แบบไม่มองหน้าเลยอะ...

 

เราว่าที่เค้าทักเราว่า ทำบุญคนไม่ขึ้นนี่คงจะจิง....ดูนะ เป็นห่วงมัน มันยังมองเป็นอย่างอื่น...เซงโว้ยยย

แม่ง....ทามมายกูต้องมีน้องด้วยวะ....เซง

 

ตอนนี้กะลังสับสนอะ ว่าจะทำไงดี แต่ตอนนี้ มันค่อนไปทางที่จะปล่อยวางแล้วอะ แบบว่าจะไม่สนใจแล้ว เพราะ เราถือว่า ป๊าม๊ารับรู้แล้ว ลูกของเค้า เค้าจัดการเอง...เพราะเราทำอะไร น้องมันก็ไม่ฟังเรานิ แล้วดูซิ ยังซวยกลับมาอีก เซงมากกกกก

 

เฮ่อ....เมื่อไรมันจะรู้นะ ว่าพี่สาวมันคนนึง เป็นห่วงมันแค่ไหน.....ไม่รู้ว่าจะมีวันนั้นมั้ย....

 

เราก็พยายามคิดนะ ว่าเด็กคนนั้นก็คงไม่ "เลว" "ร้าย" เท่าไรหรอก....น้องเราคงได้เจอคน "ดี" แหละ

เฮ่อ...ปวดหัวจัง เหมือนมันอยากปล่อยวางเต็มแก่ แต่มันก็ยากมากๆๆๆๆที่จะทำจัง.....

 

เรื่องของน้องสาวอีก มหาลัย ไม่รู้เป็นบ้าหรือผีเข้าอาราย สมัครเรียนไปอย่า offer มาให้อีกอย่าง บ้าที่สุดเลยยยยย....แม่งถ้าวุ่นวายมาก ก็ไม่ต้องเรีอนแม่งแล้ว....

 

เรื่องของตัวเองอีก เรื่องเรียนเนี้ยยยย....พระเจ้า ใครบอกว่าไปเรียนเมืองนอกแล้วง่ายวะ มา้เลย แม่จะตบให้ปากฉีกไปถึงหูเลยยยยย

พาสาก็ไม่ใช้พาสาเรา ต้องรับผิดชอบมากมาย ต้องโตเป็นผู้ใหญ่มากๆๆๆๆๆ แต่มันก็ดีนะ แต่มันก็เหนื่อยมากๆๆๆๆด้วย

 บางทีก็แอบงอลนะ เพื่อนอ่านสองรอบก็สอบได้แล้ว เราต้องอ่านเป็นสิบ เผลอๆยังสอบไม่ได้อีก...เฮ่อ!!

เบื่อเรียนจังเลย กะว่ากลั้นใจเรียนให้จบโทไปนะ อีกปีเดียวเอง แล้วหลังจากนั้นนะ ไม่ต้องมามองหน้ากันอีกเลยยยย กูจะไม่เรียนอีกแล้วโว้ยยยยยย

 

บางทีนะ เราเหนื่อยกับชีวิตเราจังเลย พี่คนโต บอกจะไม่ยุ่งๆ แต่มันก็อดห่วงไม่ได้ทุกทีเลย...เราตั้งใจไว้เลยนะ เราจะไม่แต่งงาน เราจะไม่มีลูก

ดูดิ ถ้ามันโตมาแล้วดื้อด้านเหมือนน้องเรานะ เราต้องบ้าตายแน่ๆเลยย

เฮ่อ...ปวดกะเป๋าอีกแระ แม่งเซงโว้ยยย

 

เออ...พรุ่งนี้นัดยาดไว้ จะไปใส่บาตรกัน แล้วกลางวัลจะไปหม่ำข้าวเที่ยงที่โอเรียนเต็ลกัน เพราะมันติอเรามื้อหนึง....แล้วตอนเย็นก็กลับมากินข้าวมันไก้ฝีมือหม่าม้าต่อ คราวนี้แหละ อ้วนตายแน่ๆๆๆๆเลย

แต่เราจะบอกว่า ข้าวมันไ่ฝีมือแม่เรา อร่อยมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเลยนะ สุดยอดเลยอะ แต่เสียแค่น้ำจิ้นเต้าเจียวอะ ไม่ใช่ไม่อร่อยนะ แต่กินแล้วกลิ่นติดปากติดคอ เหม็นไปห้าหกวันเลยยย

แต่ก็ยังชอบนะจ๊ะ หม่าม๊าจ๋า...อิอิอิ

 

 มะกี้พึ่งอ่านเม้น...อืมเราว่าที่ทุกคนเม้นมาก็จิงนะ เราว่าต่อไปนี้เราจะไม่พูดอารายแล้วหละ...เราว่าจะให้น้องเชื่อใจแล้วมาเล่าอารายให้เราฟังมันเป็นไปไม่ได้แล้วหละ....ก็มันมีแฝดกะแฟนของแฝดมาเป็นพวกนิ ตอนนี้มันก็คงไม่ต้องการใครแล้วหละ.....

เราว่ามันก็คงจิงนะ น้องเราเป็น ช คงจะไม่เสียอารายมากมายหรอก แต่อย่าติดโรคกลับมาละกัน....ถึงในใจเราลึกๆเราจะไม่อยากให้น้องเราเสียเด็ก แต่สักวันมันก็ต้องโต...ชีวิตมันก็คงมีเส้นขีดไว้แล้วหละ ก็ดีให้มันมีบทเรียนชีวิตของมันเอง ได้รู้ด้วยตัวเอง ดีกว่าให้คนอื่นมาพร่ำบอก เราคงไปก้าวก่ายมากกว่านี้คงไม่ได้แล้วหละ.....

แต่เราก็รู้นะ ไม่ว่าสุดท้ายน้องเราจะผิดหวังหรือสมหวัง เราจะเป็นคนนึงที่จะยืออยู่ข้างๆมัน ไม่ทิ้งมันไปไหนหรอก จิงๆนะ พี่น้องกันตัดกันไม่ขาดหรอกกก...... 

 

P.S. ขอบคุนสำหรับคอมเม้นมากๆๆๆๆๆนะคะ 

edit @ 8 Jan 2008 01:04:25 by nEEd mOrE CaRE

น้องมีแฟน...รับไม่ได้

posted on 07 Jan 2008 00:45 by care4me

ไดจ๋า...

 

โอ็ย...นี่มันอารายกันนี้!! ชั้นจะบอกป๊าม๊าดีมะเนี้ยยยยย เอาไงดีวะ....

 

แม่ง น้องกู ถูกเลี้ยงมาอย่ากะไข่ในหิน ตอนนี้มี...คาบไปแดีกซะงั้นอะ

เป็นคนดีอะเป่าก็ไม่รู้ ดูๆไปแล้ว อย่างกับวัยรุ่นใจแตก...กัวพาน้องตูใจแตกจังเลยวะ

 แถมอยู่อพาตเม้นคนเดียวด้วยดิ...โอ๊ย...เสี่ยงเป็นบ้า...

 

แล้วเวลาเริ่มเป็นแฟนกันใหม่ๆอย่างนี้อะ...คายพูดอารายก็ไม่เชื่อกันหรอก....เชื่อตัวเอง

เออ....ที่รู้เพราะเป็นมาแล้วโว๊ยยยย แล้วก็เสียใจมากๆๆๆด้วที่เคยตาบอด....

 

เฮ่อ...เป็นห่วงแต่พูดไม่ได้ เพราะเป็นเรื่องส่วนตัว เรื่องเรา เราก็ไม่อยากให้ใครมาก้าวก่าย เรื่องของมัน มันก็คงคิดเหมือนกัน

 แต่มันน่ากลุ้มจิงๆนะ เพราะมันไม่ได้เจอคนดีๆอย่างที่อีกคนเจอนิ...ถึงย้องเป็น ช ก็เถอะ 

ถึงมีอาราย ช ก็ไม่เสีย....แต่เราก็เสียดาย ความไร้เดียงสาของเด็กคนนึงที่เห็นกันมาแต่เล็กแต่น้อย ที่จะมาโดนใครก็ไม่รู้ มาทำลาย.....

 

ตอนนี้ก็คงขึ้นอยู่กับบุญกรรมที่ทำกันมาแล้วมั่ง ว่าจะตาสว่างหรือเปล่า แล้วก็เมื่อไรด้วยยย

ไม่อยากให้น้องเสียคน เพราะคนอื่น.....

 

สังคมสมัยนี้ก็นะ....เคยเห็น เคยได้ยิน เรื่องเด็กใจเเตกมาเยอะแยะ แต่พอเกิดเรื่องกับคนใกล้ตัวอย่างนี้ แล้วมันทนไม่ได้วะ แม่งงงเป็นห่วงอย่างที่สุด........

 

ขอพระเจ้าช่วยคุ้มครองน้อง อย่าได้มีมารร้ายใดๆมาผจญเลยยยยยย......สาธุ

 

 แต่ตอนนี้กลุ้มใจวะ กลุ้มมากๆๆๆ อยากให้น้องได้ดี ไม่อยากให้มาเสียคนตามคนอื่นไป...

 

เป็นพี่คนก็เงี๊ยแหละ อดห่วงไม่ได้... 

2 Jan 08

posted on 02 Jan 2008 03:16 by care4me

ไดจ๋า...

วันนี้นะ เราทะเลาะกะน้อง เราพยายามทำหน้าที่ของพี่แล้ว ถงมันจะไม่ได้มากมาย แต่เราก็พยายามแล้วนะ..

เราไม่ได้หวังจะได้อารายคืนกลับมา จากการดูแล เราแค่ทำให้ด้วยใจ ใจของคนเป็นพี่....

 

แต่วันนี้ มันทำให้เรารู้ว่า นอกจากจะไม่มีค่าแล้ว ยังเป็นสิ่งที่ไม่มีใครต้องการอีก....ไม่รู้ว่าจะรู้สึกยังไง มันเยอะแยะไปหมด...

 

แล้ววันนี้เย็น พอป๊ากลับมา ก็คงมาว่าๆๆๆๆๆเรา ด่าๆๆๆๆเรา ว่าทำไมถึงไปทะเลาะกะน้อง โตกว่าน้องแล้วทำไมเป็นอย่างนี้.....

 

เซ็งวะ....

 

ลูกของเค้าเป็นคนดีสำหรับเค้าเสมอ เป็นคนถูกเสมอ ถึงปากจะบอกว่าผิดก็เถอะ...เราว่ามันมากไปแล้วนะ

ถึงยังไง..เราก็อยากให้เค้ารู้นะว่า เราเลือกเกิดไม่ได้....ไม่งั้นมันคงไม่เป็นอย่างนี้หรอก..

 

เราคงเลือกเกิดเป็นลูกคนอื่น หรือเกิดเป็นลูกชายอย่างที่เค้าชอบ....

 

มันมากไปจิงๆนะ นี่มันยุคไหนแล้วหรอ ทำไมยังเป็นแบบนี้...

 

เราถามเค้าว่าซื้อของมาแค่สองหล่องเองหรอ แล้วของเราหละ...เค้าบอกเราว่า แล้วเราเป็นผู้ชายหรือเปล่าหละ....งงไปเลยยย

ตอนั้นจำได้ พึ่งกลับจากที่ทำงาน อยู่บ้านใหม่แล้ว ถอดถุงเท้าสีน้ำเงินอยู่...เปิดไฟนีออนอยู่ด้วยย

 สติครบ ไม่กินเหล้า ไม่เมา ความรู้สึกของเค้าล้วนๆๆ

 

แล้วเวลาไปส่งเราไปเรียนเมืองนอก เค้าไปด้วย ไปส่ง เค้าว่าเรา เราเอาเปรียบน้องอีกสามคน เราใช้เงินมากกว่าน้อง เราทำให้เค้าเสียเวลาที่เค้าต้องมาดูสถานที่เรียนให้เรา ทั้งที่เราไม่เคยเลย ที่จะขอไปเรียน..

เแ็นเค้าเองไม่ใช้หรอ ที่จัดแจงทุกอย่างให้เรา....

 

แล้วเวลาเราพูดด้วย เงียบบ ทำเหมือนเราไม่มีตัวตน คิดจะไม่พูดด้วยก็ไม่พูด เราเป็นอากาด ไม่มีค่าเลย นอกจากเป็นสิ่งที่เค้าต้องรับผิดชอบ ค้อยคำว่า พ่อ มันค้ำคออยู่

 

น้องตะโกนใส่เค้า เค้าไม่ว่า แต่พอเราทะเลาะกะเค้า เค้าก็ไม่เดือดร้อนที่จะไม่พูด คุย หรือมองหน้าเรา..

 

ทำไมมันถึงต้องเป็นอย่างนี้ ทำไมเราต้องมาเจออะไรอย่างนี้ ทำไมคนพวกนี้ ต้องเป็นคนที่เราแคร์ ทำไมเราต้องเจ็บ...ทำไมเราต้องน้อยใจ แล้วเมื่อไรหละ เมื่อไรเราจะแข็มข็ง แล้วมองข้ามทุกอย่าง ม่รู้สึกกับอะไร ไม่ต้องแคร์ใครๆ ได้สักที??

 

มันมากเกินไปจิงๆนะ หรือเราอ่อนแอเกินไป??

 

 

เรารู้...ถ้าเค้าเลือกได้ เค้าคงเลือกไม่มีเรา.... 

 

 

แต่เราสัญาเลยนะ ว่ามันต้องมีสักวันแหละ ที่เราจะไม่แคร์ เราจะไม่เสียความรู้สึกกะเรื่องพวกนี้ ไม่เจ็บช้ำน้ำใจกับเรื่องพวกนี้อีก.....